แขกเอ๋ย เจ้านั้นเหี้ย แต่ใดมา

หลายคนคงจะเคยได้ยินเรื่องนี้แล้ว เพราะกูบ่นกระจาย แต่วันนี้เราจะมาเรียบเรียงไว้ในนี้ จะได้จดจำไว้ว่าวันนึงเราเคยต้องทนกับไอแขกนี่

ความผิดพลาดมันเริ่มมาจากคาบ machine learning ที่กูเรียนอย่างสงบมาก Zzz มีไอแขกตัวหนึ่งมาขอทำโปรเจกต์คู่กับกู ด้วยความที่กูเป็นคนหน้าตาดีใสซื่อ เลยตอบตกลงไปอย่างไม่ได้คิดอะไร

งานที่ 1 Proposal

งานแรกที่ต้องส่งคือ proposal ตอนแรกก็แบ่งให้ไปคิดหัวข้อกันมา ผ่านไป 1 อาทิตย์ หัวข้อที่ไอแขกมันคิดออกมาก็คือ ทะดาด้า แม่งเอาที่มันเขียนอยู่ในเวปออกมา – -” กูก็เอิ่ม คือมึงไม่ได้คิดสินะ กูก็เลยเสนอที่กูคิดไป และตกลงทำอันนี้

หลังจากนั้นก็นัดวันประชุมกันเสร็จสรรพ แล้วพอจะถึงวันประชุมป๊าบบบบ แม่งโทรมาบอกว่า มันต้องไปสัมภาษณ์งาน – -” ขอบคุณมาก แล้ว proposal ก็จะส่งแล้ว ทำอย่างไรหละ กูก็เขียนคนเดียวสิครับ

เขียนเสร็จกูก็ส่งไปให้มัน โดยมันมีส่วนที่บอกว่าใครจะทำงานอะไรบ้าง กูก็บอกมันไปว่า ส่วนนี้อะเขียนๆไปก่อนนะ เดี๋ยวค่อยแบ่งงานกัน มันก็โอเค แต่พอส่งไปให้มันดู มันเสือกบ่นว่า เนี่ย งานของมันอะ มันมากกว่าของกูนะ ก็คุยกันแล้วไม่ใช่หรอว่าไอส่วนนี้มากกว่า กูก็เอิ่มใจดี ตอบกลับไปเลยว่า งั้นสับงานกันเลยแล้วกัน มึงไม่มีสิทธิ์บ่นแล้วสินะ

งานที่ 2 Midway Report

งานนี้ป๊าบ แบ่งงานให้ไปอ่านหาความรู้ส่วนที่ต้องทำกันมาจนถึงวันประชุม คุยกันปั๊บ

กู: อะ ตกลงงานส่วนมึงจะทำไง

เหี้ยแขก: -#)(*$)(@*#(_)#@

กู: เอ่อ มึงเข้าใจทฤษฎีผิดแต่ต้นเลยค้าบบบบบบ

แล้วกูก็เสียเวลาสอนมันไปอีกชั่วโมงนึง แล้วก็ต้องให้มันไปเขียนส่วนของมันมาอย่างด่วนเพราะส่งวันรุ่งขึ้น

กูก็กลับบ้านไปเขียนของกูรองานมันจะถึงประมาณเที่ยงคืน มันส่งมาเปิดดูปั๊บ…

เอ๊ะ! ทำไมภาษามันดูไม่ใช่มันเลยวะ

เอ่อ! ทำไมมันดูฉลาดแปลกๆ

กูก็เลยเปิด paper ดู ชัดเลยค้าบ แม่งมาทั้งดุ้นเลย – -”

กูก็เลยส่งกลับไปด่ามันให้มันเขียนมาใหม่ แล้วมันก็ส่งกลับมาตอนตี 2 แล้วก็บ่นว่าง่วงมาก

แล้วกูต้องรวมงานมึง แก้ format มึง แล้วนอนตอนตี 4 หละไอสัด!!!

งานที่ 3 Project

เนื่องจากกูเห็นท่าที่อันโคตรพ่อจะไม่น่าไว้ใจของมันแล้ว กูเลยพยายามกำหนด milestone ในการทำงานให้มัน

ส่งไปอย่างสวยงามให้มัน review ให้เรียบร้อย แม่งพอตกลงกันได้เสร็จ มันส่งมาถามกูว่า

แล้ว milestone ของมึงหละสาดดดด

โห ไอเหี้ยนี่ แม่งไม่ไว้ใจกู มันส่งมาแค่นี้ยังพอว่า มันต่อท้ายมาด้วยว่า

“กำหนด milestone ของมึงมาด้วย แล้วกูก็หวังว่ามึงจะทำงานตามตารางเวลานะ”

ดูความกวนส้นตีนของแม่ง แล้วสุดท้ายไม่ต้องสงสัยเลย แม่งกูทำตามเวลา มันทำไม่ตรงเวลา

งานที่ 4 Poster and Report

เนื่องจากกูเบื่อกับงานที่กูทำส่วนมากมาตลอด เลยบอกมันว่าจะให้มันทำ poster และ กูจะทำ paper แต่ paper ให้มันเขียนส่วนของมันมาแล้วกูจะทำส่วนอื่นๆทั้งหมด แล้วก็สรุปผลให้ เป็นอันว่าตกลงตามนี้

แล้วแม่งก็ทำ poster ออกมาอย่างกากสุดใน 3 โลก เพื่อนจีนเดินมาเจอถึงกับเอ่ยว่า

ชาวจีน: Oh! This is a very simple poster.

กูก็แบบ เอ่อ ขอโทษ แต่กูไม่ได้ทำนะ อย่างมองหน้ากูแบบนั้น (โอเคว่าอาจจะเป็นกรรมตามสนองที่กูทำ poster สีชมพูน่ารักสดใสให้ไอวิกรมกับไอบอลนำเสนอแล้วกูหนีไปค่ายโอ 555)

แล้วแบบพอจะต้องทำ report มันก็มาแล้วครับ

เช้าอันสดใสของกูตื่นมาด้วยเสียงเพรียกแห่งไอโฟน “ตึดึ๊ง”

เสียงบอกอีเมล์ทำให้กูลุกขึ้นมาเปิดอ่านว่าใครมันส่งอะไรมาได้ความว่า

“เฮ้ สวัสดีชาวไทย

กูชาวแขกมีงานเยอะมากเลย ไอ report หนะ มึงทำคนเดียวเลยแล้วกันนะ เนี่ยกูก็ทำ poster แล้วก็เจ๊าๆกันไปแล้วกัน

ขอให้สนุก

ชาวแขก”

กูอ่านแล้วแทบหงาย เหี้ยไรมึงค้าบบบบบบบบ

คือ poster ที่มันทำก็ copy มาจาก report ที่กูทำ หน้าตาดูไม่ได้เลย มีการมาขอกราฟกู สุดท้ายก็ไม่เห็นจะใส่ ขนาดผลการทดลองของกูแม่งยังใส่ผิดอันเลย!!! poster ระดับนี้นี่ กูทำเสร็จได้ใน 1 ชั่วโมงแน่ๆสาด

กูก็เลยส่งกลับไปบอกมันว่า มันควรจะเขียนงานส่วนของมันนะ เพราะถ้ามันไม่เขียนเนี่ย กูต้องไปอ่านทำความเข้าใจถึงจะเขียนได้ ซึ่งกูไม่ควรจะต้องไปเสียเวลา ณ จุดนั้น แล้วก็ยังมีส่วน related work ที่คุยกันไว้นานแล้วว่ามึงต้องเขียนเพิ่มนะ ซึ่งมึงก็โอเค แล้วสุดท้ายกูก็ประชดไปว่า “แต่ถ้ามึงต้องใช้เวลาทุกเสี้ยววินาทีในการทำงานนั้นแล้วหละก็ ส่งผลการทดลองมา เดี๋ยวกูทำเอง”

สิ่งที่มันตอบกูกลับมาก็ ชัดเจนครับ อีเมล์ไม่มีเหี้ยไรเลยนอกจาก

ผลการทดลอง

กูนี่แทบหงายอีกรอบ แต่ก็วะ ช่างแม่งสาด อยากทำไรก็ทำ กูก็คิดว่าจะยอมๆแล้ว

แต่ว่าอีกวันระหว่างที่กูกำลังลัลลาอยู่นั้นก็มีอีเมล์จากชาวแขกมาว่า

“เฮ้ ชาวไทย

report ทำถึงไหนแล้ว กูอยาก review

ชาวแขก”

กูแบบเหี้ย พ่อมึงเหอะ ไม่ทำแล้วยังมีหน้าจะมาเร่งกูไอสัด แม่งอีกตั้ง 2-3 วันก่อน deadline กลับถึงบ้านปุ๊บด่าสวนทันทีว่า มึงไม่ทำส่วนของมึงแล้วจะมาคาดหวังอะไรจากกูฟระ!!

หลังจากนั้นหละยาวเลย ด่ากันทางอีเมล์อยู่เป็น ชั่วโมง

แต่ความเหี้ยของแม่งคือ แม่งกล้ามากมาบอกกูว่า ให้กูใจเย็น รู้มั้ยว่าความใจเย็นเนี่ยเป็นคุณสมบัติที่สำคัญในการทำงานนะ เนี่ยอยู่ในมหาลัยก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะได้เรียนรู้เรื่องนี้ไว้

ไอเหี้ย!!! พ่อมึงตายเหอะ ทำไมกูต้องใจเย็นกับขยะสังคมอย่างงี้วะ แล้วกูก็ด่ามึงคนเดียวทางอีเมล์ กูไม่แคร์มึงอยู่แล้ว กูมีความคิดเฟร่ยไอสัด ถ้ากูอยู่กับคนอื่นๆที่จะส่งผลกับกูกูก็เก็บอารมณ์เป็นเฟร่ย!!!

กูก็เลยส่งไปด่ามันว่า กูรู้ว่าความใจเย็นสำคัญ แต่กูคิดว่าความรับผิดชอบมันสำคัญกว่านะ

เท่านั้นแหละ เลิกเถียงเรื่องความใจเย็นกับกูเลย หึหึ

สุดท้ายกูก็ทำคนเดียว แล้วก็ส่งไปให้มัน review

สิ่งที่มันทำคือไรรู้มั้ย

แม่งมาแก้ประโยคตรง introduction 1 ประโยคถ้วน แล้วแก้มาหนะไม่ได้มีเหี้ยไรเลยนะ paraphrase ไปงั้นอะ ให้เหมือนมีงานทำมั้งสัด

ไอเหี้ยแขกเอ๊ย!!!!

แล้วกูก็ส่งงานแล้วก็เลิกยุ่งกับมันตลอดกาล

คติสอนใจ: แขกทุกคนไม่ได้ชั่ว แต่ทางที่ดีอย่ามั่วไปยุ่งกับแม่งดีกว่า

วันนี้ไม่ต้องแปลงเพลง เอาเพลงไปฟังเลย แม่งได้อารมณ์ดี

เอาให้ตาย – Ebola